Armia Krajowa (AK) -  siła zbrojna polskiego podziemia w czasach II wojny światowej,
działająca pod okupacją niemiecką i radziecką na obszarze państwa polskiego
w granicach sprzed 1 września 1939 oraz poza nimi. Głównym jej zadaniem było prowadzenie oporu zbrojnego
przeciwko okupantowi hitlerowskiemu i przygotowanie powstania ogólnonarodowego.
Składała się z siedmiu oddziałów: Informacyjnego, Organizacyjno-Wywiadowczego, Szkoleniowego,
Kwatermistrzostwa, Łączności, Informacji i Propagandy oraz Finansowego,
miała też własnych duszpasterzy.


Jako odrębną jednostkę utworzono w styczniu 1943 Kedyw - do akcji dywersyjnych i specjalnych.
W momencie maksymalnej zdolności bojowej (lato 1944) siły AK liczyły ok. 380 tys. osób, w tym 10 tys. oficerów.
Kadrę oficerską sprzed wojny uzupełniano absolwentami tajnych kursów oraz przerzucanymi do kraju cichociemnymi.
AK zaopatrywała się w sprzęt na drodze akcji bojowych (wyposażenie niemieckie) i własnej produkcji.
Około 100 tys. poległych, 50 tys. wywiezionych do ZSRR i uwięzionych to bilans strat.
Po zakończeniu wojny część akowców odmówiła dokonania demobilizacji i kontynuowała walkę w ramach Ruchu Oporu
Armii Krajowej, Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość, Konspiracyjnego Wojska Polskiego, Narodowej Organizacji Wojskowej,
Narodowych Sił Zbrojnych i innych.


Przez cały okres stalinowski  trwały masowe prześladowania akowców.
Komendant AK podlegał Naczelnemu Wodzowi Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie.
Funkcję tę pełnili:
od 14 lutego 1942 do aresztowania 30 maja 1943 - gen. Stefan Rowecki "Brat"
od 30 maja 1943 do upadku powstania warszawskiego 2 października 1944 - gen. Tadeusz Komorowski "Bór"
od 2 października 1944 do rozwiązania AK 19 stycznia 1945 - gen. Leopold Okulicki "Niedźwiadek".